sobota, 28 grudnia 2019

"Łaskun" Katarzyny Puzyńskiej


„Łaskun” to już kolejny, szósty tom sagi o Lipowie Katarzyny Puzyńskiej. Znowu mamy do czynienia jednocześnie z powieścią i kryminałem, ale tym razem autorka, bardziej niż w poprzednich częściach, rozwinęła wątek psychologiczny.


Przechodząc do fabuły -  dom bezrobotnego sędziego stał się miejscem makabrycznej inscenizacji. Morderca z rozczłonkowanych zwłok prawnika i nieznanej kobiety stworzył pewnego rodzaju lalkę. Już na początku dochodzenia policja znajduje na miejscu zbrodni dowód, który wskazuje, że z morderstwem mógł mieć coś wspólnego Daniel Podgórki. Jego sytuacje pogarsza okrycie tożsamości drugiej ofiary oraz to, że policjant zaczął się ukrywać. Czy skoro Podgórki jest niewinny, to czemu ucieka? A może ktoś z komendy chce go wrobić w podwójne morderstwo?  

W „Łaskunie” mamy do czynienia z naprawdę makabrycznymi scenami. Autorka bardzo się postarała, aby opisy jak najbardziej oddawały rzeczywistość. Krew, postać stworzona z części ciała sędziego i kobiety – wszystko to naprawdę może przyprawić o mdłości.

Kolejnym plusem jest wątek psychologiczny. Jest on naprawdę rozbudowany, szczególnie w końcowej części powieści, co w poprzednich częściach, z tego co pamiętam, nie miało miejsca. Poza tym, jest on naprawdę bardzo dobrze poprowadzony. Za każdym razem gdy autorka poruszała ten wątek miałam wypisane na twarzy jedno wielkie „wow!”. Dzięki tym psychologicznym aspektom książki, jest ona naprawdę wyjątkowa, a zakończenie ciężkie do przewidzenia. Myślę, że zapamiętam tę książkę na długo.

Minusem natomiast jest długość powieści Pozycja ta liczy sobie ponad 800 i myślę, że jest to opasłe tomisko. To znaczy, precyzując, nie przeszkadza mi sama jej objętość, ale to, że czytając mając wrażenie, że niektórych rozdziałów mogłoby nie być, bo kompletnie nic nie wnosiły do fabuły. Również samo prowadzenie śledztwa wydłużało całość, czasami było nudne i mdłe.

Aż czasami miałam ochotę wstrząsnąć tymi policjantami, żeby się ogarnęli i wzięli do roboty, bo kobiety ze wsi wiedziałaby więcej niż oni po kilkunastu przesłuchaniach. Dlatego też uważam, że jest to najsłabsza część cyklu. Nie jest to zła książka, oczywiście, że nie! Po prostu poprzednie czytałam z większą przyjemnością, aczkolwiek wątek psychologiczny w tej części do mistrzostwo! Więc jeśli znacie ten cykl to koniecznie sięgnijcie po „Łaskuna”. Jeśli nie – zacznijcie od „Motylka”. 

Za możliwość przeczytania serdecznie dziękuję Portalowi: 


2 komentarze:

  1. Wątek psychologiczny w tej książce, zachęca mnie do jej przeczytania. 😊

    OdpowiedzUsuń
  2. Muszę w końcu sięgnąć po twórczość Puzyńskiej.

    OdpowiedzUsuń

Jeśli już tu jesteś, drogi Czytelniku, to zostaw po sobie jakiś ślad - najlepiej w postaci komentarza. Dodaj link do swojego bloga, ułatwisz mi odwiedziny :)